Ο πρώτος πρωθυπουργός της ιστορίας: Ο Ρόμπερτ Γουόλπολ και το δώρο του βασιλιά

Κανένας πολιτικός δεν έχει μονοπωλήσει σε τέτοιο βαθμό την κορυφή της βρετανικής εξουσίας όσο ο άνδρας που, σαν σήμερα, στις 4 Απριλίου του 1721, διορίστηκε Μέγας Θησαυροφύλακας ή μάλλον Πρώτος Λόρδος του Θησαυροφυλακίου. Η επιρροή και η ισχύς του σε κρατικά ζητήματα ήταν τόσο μεγάλη, ώστε οι εχθροί του επινόησαν έναν νέο όρο για αυτόν: «Πρωθυπουργός».

Το όνομά του ήταν Ρόμπερτ Γουόλπολ και ήταν εκείνος που διαμόρφωσε τον ρόλο του πρωθυπουργού, ενσωματώνοντάς τον στην καρδιά του αγγλικού συντάγματος.

Ο Γουόλπολ προερχόταν από οικογένεια γαιοκτημόνων στο Νόρφολκ. Ήταν πολύ ευφυής. Μετά τις σπουδές του στο Ίτον και το Κέιμπριτζ, διαχειρίστηκε αποτελεσματικά τα κτήματα της οικογένειάς του και κατάφερε να μπει στη Βουλή. Δεν έχασε ποτέ την ικανότητά του να συνεννοείται με τους επαρχιακούς γαιοκτήμονες που καταλάμβαναν πολλά από τα έδρανα στη Βουλή των Κοινοτήτων και η ικανότητά του να παντρεύει τα συμφέροντά τους με αυτά των εμπόρων και των ανθρώπων της μεσαίας τάξης του επέτρεψε να κυριαρχήσει στη βρετανική πολιτική για δεκαετίες.

Οι ισορροπίες για να είναι όλοι ευχαριστημένοι

Η επιρροή του πήγαζε και από κάπου αλλού: το Στέμμα. Μιλάμε για μία εποχή όπου η σχέση μεταξύ μονάρχη και Βουλής ήταν ασαφής και ευμετάβλητη. Τελικά ποιος κυβερνούσε; Ο Γουόλπολ φρόντιζε πάντοτε να χαίρει της εμπιστοσύνης του Στέμματος, εν μέρει μέσω των σημαντικών γυναικών στη ζωή του βασιλιά. Στην περίπτωση του Γεωργίου Α’ επρόκειτο για την ερωμένη του, στην περίπτωση του Γεωργίου Β’ για τη σύζυγό του.

Ήταν όμως και ο τρόπος με τον οποίο κατάφερνε να διαχειρίζεται μία εν δυνάμει άστατη Βουλή. Παρείχε έναν ασφαλή θρόνο στη νέα δυναστεία Γερμανών βασιλέων, σταθερό εισόδημα, μία ήσυχη ζωή, τα αιτήματα της Βουλής εισακούονταν, η φορολογία ήταν χαμηλή και η οικονομική διαχείριση λογική.

Το δώρο του βασιλιά που όλοι γνωρίζουν σήμερα

Κατέστησε τον εαυτό του μία αναντικατάστατη γέφυρα μεταξύ του Στέμματος και της βουλής, διατηρώντας την εμπιστοσύνη τόσο του εκτελεστικού όσο και του νομοθετικού σώματος - μία επίδειξη ισορροπίας που απαιτούσε ασύγκριτη ικανότητα.

Ο Γεώργιος Β’ ήταν τόσο ευγνώμων απέναντι στον «πρώτο υπουργό» του, ώστε του χάρισε ένα σπίτι στον αριθμό 10 της Ντάουνινγκ Στριτ. Ο Γουόλπολ αποδέχθηκε το δώρο, με τον όρο να μην ανήκει στον ίδιο, αλλά εσαεί στους Μεγάλους Θησαυροφύλακες του βασιλείου. Στο τέλος της εικοσαετούς καριέρας του, ο Γουόλπολ διασφάλισε πως, έπειτα από εκείνον, οι πρωθυπουργοί της Αγγλίας θα λάμβαναν μαζί με το αξίωμά τους και αυτό το σπίτι. Και τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι Ιστορία...